Opracowaliśmy ścieżki opieki i terapii w zależności od stanu zdrowia i sprawności pacjenta. Zgodnie z ustaleniami ekspertów badania, terapia oraz rehabilitacja jest inna dla każdej z czterech grup wyodrębnionych ze względu na stan zdrowia.

Andrzej Śliwczyński, Zastępca Dyrektora Departamentu Analiz i Strategii, Narodowy Fundusz Zdrowia

Rozwój medycyny powoduje, że coraz więcej chorób jesteśmy w stanie wyleczyć, a w chorobach na które nie ma 100% lekarstwa tak spowalniamy jej rozwój, że chory (pacjent) żyje z chorobą przez wiele lat.  Jedną z tych chorób jest stwardnienie rozsiane, postępująca  choroba o nieznanej przyczynie upośledzająca sprawność osoby na nią chorującej. W Polsce na chwile obecną są dostępne wszystkie leki zarejestrowane w Europie (dla których zakończyły się badania kliniczne), są one finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia w ramach programów lekowych wprowadzanych przez Ministra Zdrowia. Jednak terapia (o ile istnieje) to nie wszystko, co jest potrzebne pacjentowi. Istotnym elementem jest wspólne (przez lekarza i pacjenta) określenie postępowania terapeutycznego, czyli tzw. ścieżki terapeutycznej oraz związanych z nią czynności np. badań. Grupa ekspertów z przedstawicieli Narodowego Funduszu Zdrowia, Fundacji Urszuli Jaworskiej oraz środowisk medycznych neurologów -ekspertów zajmującymi się leczeniem SM, opracowała kompleksowy program zarządzania chorobą dla pacjentów. Głównym celem jest takie współdziałanie pacjenta i lekarza, aby jak największy poziom sprawności był utrzymany jak najdłużej.

Główną nowością jest reorganizacja i powierzenie opieki ośrodkom (które będziemy nazywali ośrodkami koordynującymi), które już dziś leczą pacjentów z SM i posiadają  doświadczenie w tej chorobie. W ten sposób zarówno pacjent, jak i lekarz nie mający wiedzy o SM, będzie miał dostęp do najnowszych zasad postępowania z pacjentem. Ośrodki te staną się referencyjnymi w zakresie stwardnienia rozsianego, przekazując wiedzę i odpowiadając na wątpliwości również lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, co można zastosować u pacjenta w chorobach powszechnych (np. przeziębieniu). System opieki zakłada pomoc od początku choroby i wymianę informacji o tym, co pacjentowi jest potrzebne, w szczególności wobec i z innymi podmiotami zajmującymi się szeroko rozumianym zdrowiem (ZUS, KRUS, opieka społeczna). Osobą, która pomoże pacjentowi realizować zalecenia lekarskie ma być osoba pełniąca funkcję koordynatora/asystenta terapii. Z jednej strony odciąży ona lekarzy i pielęgniarki (ew. innych profesjonalistów medycznych) od czynności organizacyjno-logistyczno-administracyjnych, a drugostronnie stanie się centrum kontaktowym dla pacjenta. Oczywiście pacjent ma wybór i nie musi zgadzać się na udział w programie. Zaplanowane działania terapeutyczno-lecznicze mają się uzupełniać z  działaniami ze sfery socjalno-społecznej, w celu maksymalizacji zysku zdrowotnego dla pacjenta poprzez zaplanowanie działań z dużym wyprzedzeniem. Stworzony przez zespół lekarz-pacjent plan zarzadzania chorobą ma umożliwić takie działania, aby utrzymać pacjenta w dobrej kondycji.

Projekt zakłada również maksymalne przeniesienie udzielania świadczeń dla pacjenta do przychodni specjalistycznych, w szczególności przyszpitalnych. Poza sytuacjami, gdy konieczność udzielenia pacjentowi pomocy w szpitalu będzie wynikać z jego stanu zdrowia (np. rzut choroby) praktycznie całość opieki  powinna się odbywać w przychodni, tak aby nie narażać go na pobyt w szpitalu.

Podobne posty